koninklijke harmonie CON ANIMO
Oosterzele & Balegem
Geschiedenis Koninklijke
Fanfare Sint-Martinus Balegem
In 1929 werd de fanfare van Balegem boven de doopvont gehouden en gezegend met de naam St-Martinus. De drijfveer voor dit initiatief had echter meer te maken met de lokale politiek dan met muzikale bekommernissen.
Hoge muzikaliteit en kwaliteit waren toen niet de hoofdbekommernis, wel de gezelligheid onder vrienden, de "echte" dorpsmentaliteit van toen.
Tijdens de tweede wereldoorlog brandde de muzikale lamp op een laag pitje, maar onmiddellijk erna kwam de heropflakkering met veel jong bloed, maar nog steeds was de gezelligheid de voornaamste troef en … wij beschikten met wijlen Prudent Eeckhout over een dirigent uit eigen midden die meer dan 30 jaar de bezielende kracht was achter St.-Martinus.
Pas vanaf de zestiger jaren ging de kwaliteit de hoogte in en werd er grotere aandacht besteed aan een doorgedreven muzikale opleiding. Een tocht doorheen de archieven van de fanfare en door de herinneringen van oud-gedienden kon ons enkel terugbrengen tot de “golden sixties”.
In 1964 werd, naast de wekelijkse repetitie, gestart met het geven van lessen in notenleer aan kandidaat-muzikanten en dit blijkbaar met groot succes. De groep groeide aan en in 1971 werd St-Martinus voor het eerst in zijn bestaan uitgerust met een echt uniform in groen en geel. Rond deze tijd werd ook, o.a. onder impuls van Harry Eeckhout,
muzikant bij St-Martinus, de
plaatselijke muziekschool opgericht. Deze droeg fel
bij tot de muzikale vorming van talrijke muzikanten.
1972 was een eerste belangrijk jaar. Er werden contacten gelegd om in de loop van volgende zomer met een Duitse fanfare te verbroederen (zou Birgel worden). Men sprak voor het eerst ook over de oprichting van een majorettenkorps en van een definitief trommelkorps. Ondertussen werd voor het eerst een groot compositiewerk ingestudeerd, nl. “Grootmoeders Vertellingen”. In dit jaar trad de fanfare eveneens op in Westende en verzorgde ze hier dichter bij huis met een gesmaakt optreden, het 75-jarig bestaan van “ Het Parksken”. Maar bovenal vierden wij datzelfde jaar, samen met de toneelbond, de professionele oppensioenstelling van onze dirigent, de heer Prudent Eeckhout, dé man die onze fanfare in al zijn aspecten het meest gestalte heeft gegeven.
In 1973 werd voor de eerste maal deelgenomen aan het Provinciaal Muziektornooi en een klassering in 3de divisie viel St-Martinus te beurt.Van het één kwam het ander. Een majorettenkorps marcheerde weldra door de straten van Balegem. In menig tornooi behaalde de groep dichte ereplaatsen. Dit was het werk en de verdienste van Lucien Seminck en Maddy Van Temsche.
Het jaar 1976 werd voor St-Martinus een historisch jaar, dat zal gegrift blijven op het netvlies van veel (gewezen) muzikanten.. Immers, dat jaar was er niet enkel de snikhete zomer, maar de fanfare reisde voor de tweede maal richting Duitse Eifel, alwaar verbroederd werd met de Sankt Hubertus Blazer uit Birgel. Hetzelfde jaar promoveerde St-Martinus van 3de naar 1ste divisie, terwijl er slechts gepostuleerd werd voor 2de divisie. Dit succes betekende de mooiste hommage, die kon gebracht worden aan toenmalig dirigent Prudent Eeckhout die, als dirigent, gedurende meer dan dertig jaar de stuwende kracht achter de fanfare was.
Nadien kende St-Martinus ups en downs.
In 2003 presenteerde de fanfare zich terug voor het Provinciaal Muziektornooi, ondertussen onder leiding van dirigent Mark Dick . Ze werd er geklasseerd in tweede divisie met onderscheiding en felicitaties van de jury.
In 2004, het jaar van haar 75-jarig bestaan, organiseerde de fanfare, samen met Vlamo ( Vlaamse Amateurmuziek Organisatie Oost -Vlaanderen) een play-in waar een 100-tal muzikanten aan deelnamen. Het jubileumjaar werd afgerond met een herfstconcert.
Dirigenten door de jaren heen:
In 1929 werd de fanfare van Balegem boven de doopvont gehouden en gezegend met de naam St-Martinus. De drijfveer voor dit initiatief had echter meer te maken met de lokale politiek dan met muzikale bekommernissen.
Hoge muzikaliteit en kwaliteit waren toen niet de hoofdbekommernis, wel de gezelligheid onder vrienden, de "echte" dorpsmentaliteit van toen.
Tijdens de tweede wereldoorlog brandde de muzikale lamp op een laag pitje, maar onmiddellijk erna kwam de heropflakkering met veel jong bloed, maar nog steeds was de gezelligheid de voornaamste troef en … wij beschikten met wijlen Prudent Eeckhout over een dirigent uit eigen midden die meer dan 30 jaar de bezielende kracht was achter St.-Martinus.
Pas vanaf de zestiger jaren ging de kwaliteit de hoogte in en werd er grotere aandacht besteed aan een doorgedreven muzikale opleiding. Een tocht doorheen de archieven van de fanfare en door de herinneringen van oud-gedienden kon ons enkel terugbrengen tot de “golden sixties”.
In 1964 werd, naast de wekelijkse repetitie, gestart met het geven van lessen in notenleer aan kandidaat-muzikanten en dit blijkbaar met groot succes. De groep groeide aan en in 1971 werd St-Martinus voor het eerst in zijn bestaan uitgerust met een echt uniform in groen en geel. Rond deze tijd werd ook, o.a. onder impuls van Harry Eeckhout,
1972 was een eerste belangrijk jaar. Er werden contacten gelegd om in de loop van volgende zomer met een Duitse fanfare te verbroederen (zou Birgel worden). Men sprak voor het eerst ook over de oprichting van een majorettenkorps en van een definitief trommelkorps. Ondertussen werd voor het eerst een groot compositiewerk ingestudeerd, nl. “Grootmoeders Vertellingen”. In dit jaar trad de fanfare eveneens op in Westende en verzorgde ze hier dichter bij huis met een gesmaakt optreden, het 75-jarig bestaan van “ Het Parksken”. Maar bovenal vierden wij datzelfde jaar, samen met de toneelbond, de professionele oppensioenstelling van onze dirigent, de heer Prudent Eeckhout, dé man die onze fanfare in al zijn aspecten het meest gestalte heeft gegeven.
In 1973 werd voor de eerste maal deelgenomen aan het Provinciaal Muziektornooi en een klassering in 3de divisie viel St-Martinus te beurt.Van het één kwam het ander. Een majorettenkorps marcheerde weldra door de straten van Balegem. In menig tornooi behaalde de groep dichte ereplaatsen. Dit was het werk en de verdienste van Lucien Seminck en Maddy Van Temsche.
Het jaar 1976 werd voor St-Martinus een historisch jaar, dat zal gegrift blijven op het netvlies van veel (gewezen) muzikanten.. Immers, dat jaar was er niet enkel de snikhete zomer, maar de fanfare reisde voor de tweede maal richting Duitse Eifel, alwaar verbroederd werd met de Sankt Hubertus Blazer uit Birgel. Hetzelfde jaar promoveerde St-Martinus van 3de naar 1ste divisie, terwijl er slechts gepostuleerd werd voor 2de divisie. Dit succes betekende de mooiste hommage, die kon gebracht worden aan toenmalig dirigent Prudent Eeckhout die, als dirigent, gedurende meer dan dertig jaar de stuwende kracht achter de fanfare was.
Nadien kende St-Martinus ups en downs.
In 2003 presenteerde de fanfare zich terug voor het Provinciaal Muziektornooi, ondertussen onder leiding van dirigent Mark Dick . Ze werd er geklasseerd in tweede divisie met onderscheiding en felicitaties van de jury.
In 2004, het jaar van haar 75-jarig bestaan, organiseerde de fanfare, samen met Vlamo ( Vlaamse Amateurmuziek Organisatie Oost -Vlaanderen) een play-in waar een 100-tal muzikanten aan deelnamen. Het jubileumjaar werd afgerond met een herfstconcert.
Dirigenten door de jaren heen:
| tot 1979 | Prudent Eeckhout |
| 79 tot 83 | Harry Eeckhout |
| 83 tot 91 | Alfons De Boeck |
| 91 tot … | Mark Dick |